โลกแคบ

ฉันเดินไปคิดไปว่า..

จะมีสักกี่คนในโลกนี้ที่ใช้ความรัก ความปรารถนาดี ที่มีต่อกันมาใช้เป็นเครื่องมือแสวงหาประโยชน์ให้ตัวเองหรือใช้มันเป็นความได้เปรียบ…เอาเปรียบให้ตัวเองได้รับความสุข ความสบาย…โดยไม่สนใจว่าคนที่ให้ความรักอย่างจริงใจนั้นจะรู้สึกเช่นไร…ฉันรู้ว่ามีคนแบบนี้ในโลก..แต่ฉันก็ไม่คิดว่าจะได้พบเจอ

ตลอดชีวิต.ที่ผ่านมา ฉันไม่เคยพบเจอ…คนที่เป็นเช่นนี้…น่าเชื่อไหมละ

มีคนที่ฉันเคยรักคนหนึ่งในวัยเยาว์ มักพูดกับฉันว่า ฉันโชคดีที่อยู่แต่ในสภาพแวดล้อมที่ดีๆ  โลกของฉันมีแต่สิ่งดีๆ  ตอนนั้นฉันไม่เข้าใจ…ฉันมองไม่เห็นความแตกต่างระหว่างโลกของฉันกับโลกของเขาคนนั้น   เขาคนนั้นซึ่งตอนนั้น..ฉันคิดว่าเขาไม่รักฉันเลย..แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าเขารักและปรารถนาดีกับฉันเพียงใด..เขาพยายามผลักฉันออกจากโลกที่ไม่ดีของเขา..เขาไม่อยากให้ฉันมีชีวิตที่ไม่ดี …เขาอยากให้ฉันได้เห็นโลกกว้างมากขึ้น..เขาพูดกับฉันว่าโลกของฉันแคบเกินไป…

ตอนนี้เมือคิดย้อนไปทำให้ฉันรู้สึกรักและนับถือคนที่ฉันเคยรักในวัยเยาว์มากขึ้นและเข้าใจทุกอย่างชัดเจนชึ้น…เพราะฉันได้เจอในสิ่งที่ฉันไม่คิดว่าจะได้เจอ

ฉันเจอคน…คนที่เห็นแก่ตัว…คนที่เอาเปรียบ…คนที่คิดถึงแต่เรื่องของตัวเอง…เห็นแก่ได้…คนที่ใช้ความรักความปรารถนาดีที่เรามีให้…เพื่อประโยชน์ของตัวเอง…เขารู้ว่าเรายินดีจะช่วยเหลือเขาโดยไม่มีเงื่อนไข…ฉันก็ยังโง่งม…เอาความรู้สึกของตนเป็นมาตรวัดของทุกสิ่ง..ฉันทำให้เขาได้..ฉันมีความสุขที่ได้ทำให้เขา..

ฉันรู้ฉันไม่ควรทำอะไรใดให้เขาอีก…แต่เอาเข้าจริงฉันก็ทำให้อีก…

ฉันเดินไปคิดไป…คิดแล้วคิดอีก…คิดไปเดินไป

ฉันว่าฉันต้องหยุดเดิน…แล้วหยุดคิด…

ฉันจะเดินไปยังจุดเริ่มต้น..แล้วหยุดทุกอย่างไว้ที่จุดเริ่มต้นนั้น…ทำได้คงดี

ตอนนี้อยากกลับไปเป็นเด็กๆ ที่พบเจอแต่สิ่งสวยงาม..อยากอยู่ในโลกแคบๆ เหมือนก่อน

โลกกว้าง…นี่กว้างเกินไปซะแล้ว

โลกร้อนเกินไปแล้ว!!!