ถ้าหายตัวไปได้..ถ้าเป็นไปได้…ก็อยากทำได้นะแต่มันทำไม่ได้…
ตอนนี้อยู่ในระยะสุดท้าย…ว่าไปเหมือนมีอาการโคม่าอะไรบางอย่างช่วงนี้ต้องทำใจให้เข้มแข็ง..ไม่ตามใจตัวเอง..ที่มักทำในสิ่งที่ใจสั่งให้ทำแล้ว..ก็เศร้าเมื่อเขาไม่สนใจ
ฉันมักใจอ่อนอยู่เรื่อยเลย..หรือใจง่ายไม่รู้
พอเขาชวนให้ไปนู่น ทำนี่ ก็ไปกับเขา
ฉันคิดถึงเขาเสมอ…แต่เขาคิดถึงใคร..คนอื่นคำถามนี้มีมานานนานมากเหลือเกินแล้ว…เหมือนรู้คำตอบว่ามันไม่คิดถึงเรา
แต่หลอกตัวเองว่า..คงคิดถึงกันน้างแหละน่า
ถ้าไม่มีฉันอยู่..เขาจะคิดถึงฉันไหม..ตอบได้ว่าไม่เลย..เขาไม่เคยคิดถึง
ตอนนี้ฉันอยากบอกเขาว่า..ฉันจะหายไปจากชีวิตเธอ
แต่ไม่รู้จะบอกทำไม…หายไปเฉยๆ เลยดีกว่าแต่เขาจะสนใจหรือว่าจะมีฉันหรือไม่มีอยู่
ทุกวันนี้เขามองแต่คนอื่นคิดถึงแต่คนอื่นที่ผ่านมา…ฉันทำอะไรๆ ให้ไปก็เท่านั้น…เขาไม่เคยเห็นว่าฉันสำคัญ ฉันไม่สำคัญเลย..ไม่เลย..ไม่เคยเลยเขาไม่เคยใส่ใจฉันเลย… อยากบอกเขาว่า..ฉันไม่ต้องการอะไรเลย ขอแค่ความใส่ใจ ความจริงใจ ความห่วงใย
แต่..ไม่เลย..ไม่เคยมีให้กันเลย ฉันมองโลกในแง่ดี ว่าเขาไม่ใช่คนละเอียดอ่อน แต่คำพูดเขา..ทำให้ฉันรู้ว่าเขาจะใส่ใจต่อคนที่เขาอยากใส่ใจฉันจึงรู้..ว่าฉันไม่ใช่คนที่เขาอยากใส่ใจฉันจึงรู้..ว่าที่ผ่านมาฉันไม่ยอมรับความจริง…ที่เขาไม่เคยสนใจฉันฉันจึงรู้ว่าฉันไม่ใช่คนที่จะได้รับความใส่ใจจากเขา
ฉันรอความห่วงใย ใส่ใจ จากเขา..คิดว่า..น่าจะมีให้กันบ้าง…ฉันรอ…และยังคงรอ…ปีผ่านปี ผ่านไปอีกปี ก็ยังรออยู่
แต่ไม่มีอะไรดีขึ้น ทุกอย่างเหมือนเดิม…คือการที่ฉันรักเขาเหมือนเดิมและเขาก็ไม่เคยรักฉันเหมือนเดิม ฉันไม่เคยบอกกับเขาว่าฉันคิดหรือต้องการอะไรเพราะเขาจะมองว่าเป็นเรื่องไร้สาระแต่มันเป็นเรื่องที่มีสาระของฉัน
แต่ถึงเขาจะรู้..ก็เท่านั้นในเมื่อเรื่องของฉันไม่สำคัญสำหรับเขาเลย ฉันไม่สำคัญมานานเพียงพอแล้วฉันน้อยใจเขามามากพอแล้วฉันร้องไห้เสียใจมามากพอแล้ว ฉันจะขอหายไปจากชีวิตเขา..ถ้าทำได้ ฉันจะไม่เข้าไปอยู่ในชีวิตเขา..ขอให้ทำได้ ถึงแม้ว่า..ฉัน.จะมีความรักต่อเขา..
แต่ฉันจะไม่เป็น คนที่ไม่สำคัญของเขา อีกต่อไป
