สงกรานต์ต้องเปียก

วันนี้ต้องทำตัวให้เปียก…แม้ว่าไม่มีใครอยากสาดน้ำใส่…เอ๊ยแม้ไม่อยากให้ใครสาดน้ำ

แต่ตอนเที่ยงของวันนี้ต้องขุดตัวเองจากเตียง..เพราะความหิว..ต้องทำให้ตัวเองต้องออกจากเคหสถานไปหาอะไรใส่ท้องเสียหน่อย..แม้ว่าจะมีความหวังว่าร้านขายข้าวอาจไม่มี..แต่ก็ต้องไป

เผอิญร้านก๋วยเตี๋ยวใกล้ๆ…เปิดให้บริการ..เลยได้อิ่มโดยไม่เปียก…

กลับมาทำตัวขี้เกียจได้ต่อ..

ดูทีวี..

ดูตัวเอง…

คิดไปเรื่อย..จะทำยังไงให้หัวใจที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา..แห้งสนิทเสียที

เขาไปแล้ว..สมองสั่งว่าห้ามคิดถึง…แต่หัวใจมันไม่หยุดคิดถึง…

เลิกคิด…หันกลับมามองรอบตัวเห็นพื้นห้อง..เริ่มมีน้ำเน่าเจิ่งนอง..

หยุดคิดทันที…ตัดสินใจ..เดินออกจากห้องไป..สู่ภายนอก..

“น้องๆ พี่อยากเปียก”

ไม่ต้องรอ น้องๆ จัดให้ ทั้งถัง กะลังมัง ปืนฉีดน้ำ…ระดมน้ำเข้าใส่..สาแก่ใจ…

เด็กๆ หัวเราะสนุกสนาน
ฉันหัวเราะ…สนาน..เกือบสนุก..

ถ้าหากแบงค์เขียวๆ ใบละ20 ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงจะไม่เปียกน้ำ