กินข้าว

ในกรุงเทพฯ มีร้านอาหารริมทางเยอะมากๆๆ

เช้ามี

เที่ยงมี

เย็นมี

ค่ำมี

ดึกก็มี

ดึกๆ ก็ยังมี

หิวเมื่อไหร่…ก็ออกไปหาของกินได้…ต้องมีสักที่สักแห่งละน่า

แต่…ข้าวสวย ของแต่ละร้านที่ขายข้าวไม่เหมือนกัน

บางร้านข้าวสวย หอม นุ่ม

บางร้านข้าวสวย แข็ง มีกลิ่น

ด้วยเพราะราคาข้าวสารแตกต่างกัน..ส่งผลต่อต้นทุนในการผลิตข้าวสวย..ต้นทุนอาหารจานหนึ่งๆ

ใช้ข้าวคุณภาพต่ำหน่อย…กินได้..แต่ไม่อร่อย..แต่ปริมาณทำให้อิ่ม..

ใช้ข้าวคุณภาพดีหน่อย…กินดีเพราะอร่อย..แต่ได้ปริมาณต่อจานน้อยหน่อย

แต่ถ้าใช้ข้าวคุณภาพแย่ๆ …กินไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงความอร่อย..หาไม่เจอ

การจะรู้ว่าร้านไหนใช้ข้าวดีไม่ดี..ต้องผ่านการพิสูจน์ ถ้าเจออร่อยๆ ก็คุ้มค่าเงิน แต่หากไม่อร่อยก็เสียดายเงินแต่มันก็ทำให้เราไม่เสียดายเงินซ้ำสองเพราะจะไม่ไปกินร้านนั้นอีก

ร้านขายข้าวมันไก๋…ข้าวมักจะอร่อย…ไก่มักอร่อยเป็นรอง

ร้านข้าวขาหมู..ข้าวมักไม่อร่อยเท่าความอร่อยของขาหมู

ร้านข้าวราดแกง…เน้นแกงอร่อย…ข้าวพอกินได้

ร้านอาหารตามสั่งเมนูข้าวหน้าต่างๆ ….ความอร่อยของหน้ามีมาก ..ข้าวไม่สำคัญ

คนไทยกินข้าวเป็นอาหารหลัก…ข้าวหอมมะลิ หุงดีๆ หอม..อร่อย

ข้าวหอมมะลิข้าวของคนไทย…

ถามร้านขายอาหารตามสั่ง..ร้านนึง..

“ทำไมไม่ใช้ข้าวหอมมะลิ”

เขาบอก “มันแพงกว่า”

ถามต่อ “แต่มันอร่อยกว่ามิใช่หรือ”

เขาบอก “ใช่อร่อยกว่า..แต่คนกินเขาไม่เลือกหรอก”

อึ้งนิดนึง “…เหรอ?”

ก็ฉันเลือกนี่หว่า…ไหงเป็นงั้นไป…