ใจกว้าง

แม่มักเตือนฉันเสมอมาตั้งแต่เด็กๆ(วัยรุ่น) จนตอนนี้เป็นผู้ใหญ่แล้วแต่ยังทำตัวเป็นเด็กอยู่ ..

แม่มักจะเตือนว่า “อย่าทำเป็นใจใหญ่กับเพื่อนเกินไปนะลูก”   ฉันไม่รู้ว่าทำไมแม่ถึงรู้จักฉันดีกว่าตัวฉันเข้าใจตัวเองเสียอีก..ก็คงเป็นเพราะแม่รักลูก มากกว่าที่ลูกจะรักตัวเองเสียอีกกระมัง..คำว่า ใจใหญ่ของแม่ หมายความว่า ฉันไม่ประเมินตัวก่อนที่จะแสดงความใจใหญ่…เช่นหาตังค์เองยังไม่ได้..แล้วยังสะเออะไปเลี้ยงข้าว เลี้ยงหนังเพื่อน…ซื้อของขวัญแพงๆ ให้ใครๆ …จนตัวเองไม่มีตังค์ใช้…ตอนเด็กๆ ฉันมักทำอะไรที่ตามอารมณ์และความสุขของตัวเอง..ทำให้คนอื่นมีความสุขก็ทำ..ทำให้ตัวเองมีความสุขก็ทำ….ทำมากไป จนแม่เป็นห่วง…กลัวจะแย่ในภายหน้า

โตขึ้นจนเรียนจบ.. จนทำงาน ..จนเรียนจบ…ฉันก็ยังมีนิสัยอย่างนั้นอยู่บ้าง แต่จะคิดก่อนทำ…ถ้าตัวเดือดร้อนไม่มากมาย..ก็ให้ได้…ถึงตอนนี้แม่ก็ยังเตือนอยู่..แต่มักเป็นไปในทางว่าใช้เงินประหยัดๆ นะลูก…คบคนให้ดูดีๆ นะลูก

จนเวลาที่ฉันเงินหมด..ก็มักนึกถึงคำสอนของแม่…

ฉัน…ไม่ใช่คนที่ใจกว้าง..อย่างที่คนดีควรเป็น…และไม่ใช่คนใจใหญ่อย่างที่แม่เตือน…แต่ฉันมีใจที่จะให้…

ฉันเจอคนที่ฉันคิดแต่จะให้…และไม่เคยคิดว่าจะได้อะไรกลับมาจากการให้นั้น…แต่คำสอนของแม่ที่ว่า คบคนให้ดูดีๆ ฉันจึงได้คิด..ทบทวน…ถึงการให้นั้นว่าเป็นไปในทางที่คู่ควร ถูกต้องหรือไม่ …การให้ที่ฉันทำมาตลอด..ไม่ผิด..เพราะการให้น้ำใจแก่คนอื่นเป็นสิ่งที่ถูกต้อง…แต่สำหรับบางคนไม่คู่ควร…

หากเปิดใจให้กว้าง…จะทำให้รู้จักคนที่ควรคบหาหรือควรรักษาสภาพความห่างๆ ไว้…

ฉันมีเพื่อนคนนึงที่รู้จักกันมากกว่า 4 ปี เป็นเพื่อนร่วมงานกันมาก่อน จนกลายเป็นเพื่อนสนิท…และฉันก็แอบรักเพื่อนสนิท(ฮ่าฮ่า)  ฉันมักจะอยู่ในมุมที่ฉันมักคิดถึงเพื่อนก่อนเสมอ….

ช่วงเทศกาลฉันมักส่งการ์ดไปให้…ปีใหม่ วาเลนไทน์ ตรุษจีน สงกรานต์ วันเกิด คริสต์มาส ..หรือไม่ถ้าไม่ใช่เทศกาลฉันก็จะส่งโปสการ์ด..บอกเล่าเรื่องราว บอกความคิดถึงและบางครั้งก็บอกรัก ให้เสมอๆ  แต่ว่า…ไม่มีสัญญาณตอบรับใดๆ จากผู้รับ… 

ตามหลักการเราควรทำดีไม่หวังผล แต่กับฉันหวังจนเลิกหวัง…แม้แต่คำว่า..ได้รับการ์ด โปสการ์ดแล้วนะ…ฉันแทบไม่เคยได้ยิน…อาจเคยมีแค่ครั้งเดียว…ในหลายปีที่ผ่านมา

เป็นคุณ..เป็นคนอื่น…จะแจ้งให้ผู้ส่งทราบหรือเปล่า ว่า…ได้รับแล้วขอบใจนะ…มันยากมากเลยเหรอที่จะส่งประโยคนี้ถึงกัน

ถ้าฉันคิดถึง..ฉันจะส่งข้อความไปว่า คิดถึงคิดถึง…เช่นเดิมไม่มีสัญญาณตอบรับใดๆ จากผู้รับ… เหอๆ

ทุกวันนี้…ฉันเลิกส่งข้อความแสดงความคิดถึงและความรักต่อเพื่อนคนนี้แล้ว…

เพราะรู้สึกเหนื่อยจากการที่ไม่มีสัญญาณตอบรับ…

จนเมื่อเร็วๆนี้ เพื่อนสนิทคนนี้…ย้ายมาอยู่ใกล้ๆ ในเมืองหลวง…อาการแอบรักเพื่อนสนิทก็กลับมาอีก(อิอิ) เพื่อนว่าไงฉันว่างั้น…อะไรก็ได้…จนมานั่งคิด คิด…ว่ายังรู้สึกเหนื่อยกับการไม่มีสัญญาณตอบรับอีกหรือไม่ พบว่ายังต้องรู้สึกเหนื่อยกับการไม่มีสัญญาณตอบรับอยู่เช่นเดิม…เพราะเพื่อนสนิทของฉันเขาก็ยังไม่สนใจความรู้สึกฉันเหมือนเดิม….

ฉันเลยทำใจให้กว้าง….และให้ว่าง….สร้างระยะห่างระหว่างกันมากขึ้น….

แต่ฉันก็เดาได้ว่าเพื่อนสนิทฉันไม่รู้สึกตัวหรอก ว่าฉันทำอะไรอยู่…เพราะเขามักไม่มีสัญญาณตอบรับใดๆ จากการกระทำของฉันอยู่แล้ว…เฮ้อ

เคยคิดว่าจะด่าตรงๆ แต่…คิดว่าไม่จำเป็น…หรือจำเป็น…