หนีการไม่ยอมเปลี่ยนแปลงทางการเมืองในกรุงเทพฯ…เพื่อมาเผชิญหน้ากับอากาศที่ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงในทุกช่วงเวลา…หนาวตอนเช้าๆ แดดแรงยามเที่ยง ฝนพรำยามเย็น…ที่นี่ เชียงใหม่
ฉันไม่ได้มาที่นี่อย่างนักท่องเที่ยวหรือมาเพราะอยากเที่ยว…
ฉันว่าจะมาอยู่ที่นี่สักพัก…
พักร้อน? พักใจ? พักผ่อน?
เปล่าเลย..
แค่แวะมานอนสักพัก(ใหญ่ๆ)
เรียกได้ว่า พัก…นอน…
ฉันมาถึงเชียงใหม่…ตั้งแต่ค่ำวันพฤหัส(16)…มาเครื่องที่แต่เดิมตารางเวลาบอกว่ามาถึงราว 2 ทุ่ม ก่อนเดินทางออกจากห้องพักที่กรุงเทพฯ ฉันเลยรับประทานยาแก้เมารถ (ที่ใช้สำหรับการแก้เมากับพาหนะทุกประเภท..กับจักรยานก็น่าจะใช้ได้..ไหม?)
หลังจากยื่นบัตรประชาชนที่หน้าตาแย่ๆ เหมือนตัวจริง ให้พนักงาน(หนุ่มน้อย..น่าตาน่ารัก..น่ารัก…อืมมน่ารักแฮะ…มองกี่ที..ก็น่ารัก…หน้าเด็กจริงๆ เฮ้อ..อายุเท่าไหร่หนาพ่อหนุ่ม) ตื่นจากอาการเคลิ้มยาแก้เมารถ ด้วยเสียงของพ่อหนุ่ม ที่บอกมาว่า “ป้าป้า…เครื่องดีเลย์ 1 ชั่วโมง..นะป้า!!” แฮ่แฮ่…เรียกพี่ก็ได้มั้ง…ช้านคงอ่อนกว่าแม่เอ็งอะน่ะ..
เปล่าหรอก…พ่อหนุ่มเค้ามีมารยาท…ตามหน้าตาละอ่อนๆเค้า นั่นแหละ..(มันคงได้แต่คิดในใจล่ะมั้งหลังจากบัตรดู วดป.เกิดของป้าแล้ว)…เค้าบอกแค่ว่าเครื่องช้าไปอีกชั่วโมง คงถึงเชียงใหม่ 3 ทุุ่มนะค้าบ…
เอาละสิช้าน
ไอ่ยาแก้เมาที่เทคไป…กะให้ออกฤทธฺิ์เดชพอดีกับที่ก้นแหมะลงที่นั่งบนเครื่อง แต่การณ์ไม่ได้เป็นเช่นนั้น ทันทีที่ฉันเดินเข้าไปปะทะกับแอร์เย็น ภายในอาคารผู้โดยสารขาออกด้านในยาที่ว่ามันเริ่มแสดงสรรพคุณทำให้ประสาทการทรงตัวเริ่มโงนเงน…รู้สึกเริ่มเป็นตุ๊กตาล้มลุก..ตาเริ่มหนักๆ หนังตาค่อยๆ ปิดลงตามทิศแรงโน้มถ่วง..และแล้วทันทีที่ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้…ฉันก็ทิ้งทั้งตัวลงนอน..ทิ้งหัวแปะไว้กับกระเป๋าเป้…ควานหาผ้าคลุมไหล่ผืนบางๆ ในกระเป๋าที่ขยำซุกไว้..หยิบมันขึ้นมาคลี่ๆ กางๆ แผ่ๆ ให้สมกับที่เป็นผ้าคลุมไหล่ และแล้วหัวฉันก็หาย..ไป..อยู่ใต้ผ้าผืนบาง…สมองสั่งใจบอกว่าพักเถอะ…ใจก็สั่งสมองว่า..อย่าลืมตื่นล่่ะ…สมองสั่งลา..ใจบอกบ้ายบาย…และแล้ว….สมองกับหัวใจ..ก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงประกาศให้ขึ้นเครื่อง
3 ทุ่มมาถึงเชียงใหม่ มาครบทั้งตัวและหัวใจ…แถมปอด ตับ ไต ไส้ ครบ มีแถม พุง(อีกแยะหน่อย)
ทันทีที่ฉันเดินออกมา..ฉันเห็นเขา
ผู้ชายคนนั้น..ยืนรอฉันอยู่..
ผู้ชายคนหนึ่ง…คนที่ฉันรักเขามานาน…เหลือเกิน
ฉันอยากวิ่งโผเข้าไปสวมกอด…แต่ก็เก็บความรู้สึกไว้…
เพราะ…เพราะกลัวว่า..เขาจะอดใจไม่ไหว…จนอยากเตะฉันเข้าให้
ผู้ชายคนนี้ที่ว่า..(เขา(มัน)คือ)..พี่ชายฉันเอง
พี่ชายขับรถพาฉันออกจากสนามบิน..ออกมาตามถนน…ที่ฉันไม่เคยจำว่ามันเป็นเส้นทางใด…พี่แวะจอดตรงร้าน(หลายร้าน)ข้างทางให้ฉันเลือกกินข้าว..พี่กินด้วย…พี่ช่วยเลี้ยง “ซาวบาท”..ที่เหลืออีกหลายบาทฉันต้องช่วยเลี้ยงพี่…
กลับมาถึงคอนโด(ที่พูดถึงใครๆ ก็คิดว่าหรูๆ) โฮะโฮะ(เสียงหัวเราะ)…..
วันนั้นจำไม่ได้ว่าอาบน้ำไหม…แต่จำได้ว่าล้มตัวลงนอน..หลับทันที…
วันรุ่งขึ้น…จำได้ว่า..ตื่นเช้ามา..แป๊บๆ ก็หลับต่อ…ตื่นมาอีกแว๊บ..สักพักก็หลับอีก
แล้วก็หลับๆ ตื่นๆ ต่อเนื่องมาจนวันนี้…วันจันทร์ใช่ไหม?? (ตอนนี้ 5 ทุ่ม) ใกล้วันอังคารแล้วล่ะ…ยังตัดสินใจไม่ว่าว่าจะตื่นหรือหลับดี!! ก็เลยมาบอกเล่าให้มิตรรักแฟนบล็อค ได้ทราบ (จะเล่าทำไม)
ตอนนี้รักเชี่ยงใหม่จัง..
ฉันรักเชียงใหม่…ตอนนอนหลับ
(ภาพจาก หน้าปกนิตยสาร HIP :free copy in ChiangMai)
