กรุงเทพฯปกติดี

2007/03/26

พักนี้ฉันกินเยอะกว่าปกติ นอนเยอะกว่าปกติ..หรือมันปกติของฉัน??

ช่วงนี้ระยะทางที่ฉันเดินในแต่วันสั้นลง..แค่จากที่พักไปร้านก๋วยเตี๋ยวใกล้ๆ ไม่เกิน 50 เมตร ก็ก้าวขาไม่ค่อยออก..จะให้เดินทอดน่องเอื่อยๆ  ไปในระยะไกลๆ  เหมือนแต่ก่อนก็รู้สึกอ่อนแรง รู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอ บอบบางขึ้นมาทันใด..ทั้งๆที่กินเยอะ จนมวลรวมในร่างกายอยู่ในระดับที่คนรอบข้างเริ่มรับไม่ได้ ..

เมื่อเช้า..ฉันตื่นขึ้นมา..ไม่สิยังไม่ได้นอนเลย..ก็ตื่นขึ้นมาทั้งๆ ที่ไม่ได้นอนนั่นแหละ..บรรยากาศของกรุงเทพฯ โชยเข้ามาในห้อง…เวอร์ไป เอาใหม่…ฉันรู้สึกกระสับกระส่ายเพราะหิว…จะนอนก็นอนไม่หลับ เลยต้องลุกขึ้นมาสะบัดตัว สะบัดขน เอ๊ย อาบน้ำ ประแป้งม่องเลย่ะ ใส่เสื้อยืดสีเหลือง(เพราะวันนี้วันจันทร์)  แล้วออกจากห้องเพื่อตามหาบางสิ่งบางอย่างที่หายไป สิ่งที่เรียกว่าความอิ่ม ..คิดอยู่ในใจว่าอยากกินโจ๊ก ปาท๋องโก๋ ต้มเลือดหมู ด้วยมีความตั้งใจอย่างมุ่งมั่น เลยรีบเดินงุดๆ ไปยังที่ตั้งเป้าหมาย แต่เป้าหมายหายไป หายไปไหนกันหมด..มีแต่ร้านขายข้าวแกง และอาหารตามสั่งใกล้ๆ กัน …ปั๊ดโธ่ วันนี้วันจันทร์นี่หว่า…ผู้ว่าเค้าคืนทางเท้าให้กับประชาชน..บางร้านก็ได้ไม่ได้ตั้งขายริมทางเหมือนอย่างเคย..ฉันไม่อยากได้ทางเท้าวันนี้…คืนร้านโจ๊กให้ฉัน..ฉันหิววว ..เดี๋ยวบั๊ด..กินทางเท้าซะให้หมด..

เช้านี้ฉันเลยได้กินผัดกระเพราทางเท้า ฮั่นแน่เชื่ออะดิ.. ผัดกระเพราไก่+ไข่ดาว แถมไข้หวัดนก (อุ๊ยต๊ายอันนี้อิชั้นว่าไปให้เว่อร์ๆ)  เป็นเมนูสามัญที่คิดอะไรไม่ออกเพราะทางเท้าจุกคอ…

 ไม่ใช่ว่าฉันไม่ชอบนโยบายของทั่นผู้ว่าหรอกนะ .. ฉันเห็นด้วยอย่างยิ่ง..เพราะฉันเป็นคนนึงที่ชอบเดินบนทางเท้า (ฉันไม่ชอบเดินบนถนน..น่ากัวว..เดี๋ยวรถมากระแทกบั้นท้าย) แต่ในความเป็นจริงพ่อค้าแม่ค้าหลายรายก็ยังเห็นแก่ตัว ที่พยายามจะลุกล้ำเข้ามาแม้ว่าเขาจะประกาศห้าม..อันนี้เพราะมีอุปสงค์จากคนซื้อ(อย่างฉัน) กับแม่ค้าที่สนองความต้องการของลูกค้าไร้วินัยเหมือนฉันเนี้ยะ ..เพราะฉะนั้นทางแก้ของคือให้ทุกคนสำนึกสำนึก..และสำนึก…

การไม่มีร้าน แผงลอย ริมทางเท้า ทำให้กรุงเทพฯ สวยขึ้นดูเป็นระเบียบขึ้น สงบขึ้น ไม่รกรุงรัง คนเดิน..เดินบนทางเท้าได้สะดวกขึ้น..ปลอดภัยขึ้น สบายตัวไม่ต้องเบียดเสียดสีถูสีข้างกับคนข้างๆ ไม่เป็นโรคผิวหนัง..อันนี้ดี..แต่น่าจะมีให้ทุกวันตั้งแต่อาทิตย์ถึงวันอาทิตย์หน้า..เพราะจะสร้างระเบียบให้ทุกคน..ไม่ต้องมาซื้อมาขายกันอยู่ข้างทางริมถนน..แต่คนทุกคนเห็นแก่ตัวเอง เพราะกรุงเทพฯ เป็นบ้านของบางคน และกรุงเทพฯของบางคนเป็นแค่ที่ทำงาน..ที่ขอแค่มาเก็บโกยเงินทองสักพัก แล้วจะกลับไปอยู่บ้านเขาที่จากมาก เพราะฉะนั้นหลายคนจึงไม่ต้องใส่ใจดูแล ที่ที่ไม่ใช่บ้านของตัว..แล้วอย่างนี้เมืองหลวงของเราจะน่าอยู่ได้ไง..

การที่จะดูแลเอาใจใส่ในทุกสิ่งได้ ต้องเกิดจากความรักที่มีต่อสิ่งนั้น..เรารักตัวเอง เราจึงต้องอาบน้ำแปรงฟัน แต่งหน้า แต่งตัว ฉีดน้ำหอม ทาโลชั่นบำรุง .. เรารักบ้าน..เราจึงปัดกวาด เช็ด ดู ซ่อม ต่อเติม ฉีดปลวก …กรุงเทพฯ ก็เช่นเดียวกัน..ทำไมไม่อาบน้ำ ขัดตัว นวดหน้า   ทำทรีทเมนต์ อะโรมาเทอรัปปี้ ให้กรุงเทพฯ บ้าง…เห็นกันบ้างรึเปล่าว่ากรุงเทพฯ มอมแมมขนาดไหน…

หรือเสน่ห์ของกรุงเทพฯ เป็นแบบนี้…

ต้องดูแลให้เป็นอยู่อย่างนี้  เป็นปกติอย่างนี้ต่อไป

หรือฉันเห็นมันเป็นสิ่งปกติ..หรือฉันเองที่ไม่ปกติ

4 Responses to “กรุงเทพฯปกติดี”

  1. kampooh Says:

    อ่านแล้ว..ตรงใจมาก
    เพราะรู้สึกอย่างนี้เหมือนกัน
    แต่ความรู้สึกแบบนี้
    มันเริ่มชัดเจนตอนที่ได้ออกนอกประเทศ
    ไปเห็นบ้านอื่น แล้วกลับมานึกถึงบ้านเรา
    ทำให้คิดอีกมุมหนึ่งว่า
    หรือนั่นไม่ใช่ “แบบอย่าง” สำหรับธรรมชาติ
    ของคนในบ้านเมืองเรากันแน่


  2. เห็นด้วย….
    แค่คิดก็เป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลง


  3. ทางเท้า–

    ไม่แน่ใจว่าเท้าของใคร

    ทางเท้าไม่ใช่ที่ขายของแต่มันก็เป็นอย่างนี้มานมนาม

    ผมชอบทางเท้าที่เดินได้สะดวกอย่างวันจันทร์– แต่วันจันทร์ก็มีอาตย์ละครั้ง

    เท่านั้นเอง–


  4. แจ้งลิงก์ใหม่ ครับ prateepjittibook.wordpress.com


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: