ไปหัวหินแต่ถึงเพชรบุรี

2007/04/10

ด้วยอาการเซ็งตัวเองและเซ็งคนที่ฉันหลงรัก…ว่าเขาไม่ยอมรักฉันเลย..ฉันก็เลยต้องหาทางหนีหน้าไปให้ไกลๆ หน่อย..เลยเก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋า ของใช้จำเป็น..บอกลากรุงเทพฯ สะพายเป้ไปหัวหิน สัก 2 วัน…

หัวหิน…ที่ซึ่งฉันเคยนั่งรถไฟผ่าน..มาตั้งแต่เด็กๆ …แต่ไม่เคยสัมผัสพื้นดินของหัวหินเลยสักครั้ง…

ฉันขึ้นรถทัวร์สายใต้..ปลายทางหัวหิน…เริ่มกังวลนิดหน่อยกับตัวเองว่า..นี่ก็บ่ายแก่แล้วไปถึงก็เย็นๆ แล้วจะพักที่ไหนดี..แต่ไม่เป็นไรมีแผนที่กับแผ่นพับแนะนำเล่มเล็กๆ ..คงพอหาที่พักได้ไม่ยาก….

รถออกจากท่ารถได้ไม่เกิน 30 นาที โทรศัพท์มือถือส่งเสียงติ๊งติ๊งบอกให้รู้ว่ามีคนโทรมา..ในใจคิดว่าคนที่ฉันรัก..คงโทรมาหาว่าอย่าไปเลย..อย่าไปเลย..ไปคนเดียวเป็นห่วง…แต่ไม่ใช่..

เพื่อนคนนึงซึ่งห่างหายจากการพูดคุยไปกว่าครึ่งปีด้วยเขายุ่งเหยิงกับการงาน…เขา(เธอ)โทรมาแจ้งข่าวว่า…ตอนนี้เธอมาทำงานราชการอยู่เพชรบุรี…ทั้งที่หลายเดือนมานี่ฉันเข้าใจว่า เพื่อนฉันทำงานที่ไหนสักแห่ง…(เป็นเพื่อนกันจริงหรือเปล่านี่:ฉันคิดในใจ)

“เฮ้ยแกอยู่ไหน..” เสียงหล่อนเจื้อยมาตามสาย

“อ้าวเหรอไปหัวหินเหรอ…แวะหาชั้นก่อนสิ” หล่อนว่าง่ายๆ หลังฉันบอกว่ากำลังนั่งรถไปหัวหิน..กำลังเศร้าไปหลงรักเพื่อนสนิทอกหักเลยจะไปโดดน้ำทะเล

“แกจะเศร้าทำไมว้า..ก็เรื่องเดิมคนเดิมเหมือนเดิม..กี่ปีกี่ปีมันก็ไม่เคยรักแก..แกก็ยังโง่รักมันอยู่ได้..เรียนสูงซะเปล่า..สมน้ำหน้า” เพื่อนฉันปลอบฉัน..ให้คลายเศร้า..ด้วยน้ำเสียงสะใจ

“เหอะน่าแวะหาฉันก่อน..เดี๋ยวจะไปรับนะ…ตามนี้นะ” หล่อนอ้อนแกมบังคับ..โดยไม่สนใจคำตอบของฉัน ว่าฉันไปทำเศร้าคนเดียวแบบในมิวสิกวิดีโอ

ด้วยว่าไม่ได้คุยกันนาน ไม่ได้เจอกันเป็นปี..ด้วยความคิดถึง ทำให้ฉันเปลี่ยนแผนการเดินทางกระทันหัน เปลี่ยนเป้าหมายเป็นเพชรบุรีแทน

พอถึงเพชรบุรี เพื่อนฉันยืนรอหน้าแฉล้ม…ยิ้มเห็นแต่ฟันขาว..ขาวเฉพาะฟันมาแต่ไกล…

เราต่างกันวิ่งเข้าสวมกอดกันด้วยความคิดถึง…เหอเหอ..ไม่ขนาดนั้น…

เพื่อนฉันเข้ามาทัก..ตามแบบฉบับ “ไงแก…เลวมากเลยนะที่ไม่ติดต่อหากันเลย”

ฉันได้แต่หัวเราะแค้นๆ … นี่มันด่ากันนี่… แต่ทำไรมันไม่ได้…มาถึงถิ่นหล่อนแล้วนี่

เพื่อนฉันพาฉันไปกินข้าวในตลาด ซื้อของกิน โดยเฉพาะขนมหวาน…ที่เขาว่าช่วยให้อารมณ์ดีขึ้น..โดยเฉพาะขนมหม้อแกง..ฉันซื้อมากินทุกชนิดรสชาติ มีเม็ดบัว มีเผือก และอื่นๆ อีกมากมาย…ซื้อเยอะ..เพราะเพื่อนฉันมันจ่ายตังค์…เอาคืนที่หล่อนหลอกด่าฉัน..ฮ่าฮ่า

อิ่มแล้ว..ค่ำพอดี..เพื่อนฉันชวนกลับที่พักเนื่องด้วย มีงานการต้องสะสาง..

“อ้าว..แล้วชวนฉันมานี่ทำไม..ยุ่งยากเปล่าๆ” ฉันเริ่มเกรงใจ

“เป็นห่วงแกวะ…เมื่อไหร่แกจะเลิกชอบมันซะทีวะ..ก็ชั้นบอกแกแล้วว่ามันไม่สนใจแก..แกจะยื้อเวลาไปทำไมห๋า” หล่อนเริ่มระบายความในใจ ซึ่งจริงๆ ฉันรู้ว่าเพื่อนฉันเป็นห่วงฉันมาก…

“ก็รู้อยู่..เกือบทำได้แล้ว..แต่ว่าเขา เข้ามาอยู่ใกล้อีกๆ พอเขาชวนไปโน่นเป็นเพื่อน..ทำนี่ให้หน่อย..ฉันปฏิเสธไม่ลงอ่ะ..ฉันแค่รู้สึกดีๆ เท่านั้นเอง” ฉันแก้ตัว

“เออ..รู้สึกดีแล้วเป็นไง..ไหงมาอยู่นี้ว้า…สม..สมน้ำหน้า…” เพื่อนฉันหัวเราะเยาะ

“ฮือฮือฮือ…ไอ้เพื่อนบ้า” ฉันด่าเพื่อนด้วยหน้าเปื้อนยิ้ม

เรากลับถึงที่พักเกือบสี่ทุ่ม..เพื่อนฉันต้องเคลียร์งานเกือบเช้า…

ตอนเช้า..เพื่อนฉันต้องไปทำงาน…ก่อนไปบอกว่า…”อย่าโทรหาใครนะเว้ย..ถ้าเค้าโทรมาก็ไม่ต้องรับนะ..เข้าใจไหม..แล้วตอนเย็นจะพาไปเที่ยว”  ฉันรับคำ แต่ไม่รับปาก …หุหุหุ

ตอนเย็นเพื่อนโทรมาบอกว่า “มีประชุม..อาจกลับดึก..ดูแลตัวเองนะ”

ฉันเลยต้องออกไปเดินตลาดหาของกิน…กินคนเดียว แต่มีผู้คน..มีฝรั่ง..มีคนไทย..คนจีน..เดินไปเดินมาเป็นเพื่อน…

กลับมาที่พัก…ฉันสบายใจขึ้นแยะ…เอนหลังนอนเล่น ดูทีวี แต่หลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้…ตื่นอีกทีเช้าแล้ว..หลับสบายจัง

เช้าอีกวัน..เพื่อนฉันหล่อนอาสาพาเที่ยว…เขาวัง..ฉันบอกว่าเคยไปมาแล้ว 2 ครั้ง…ไม่ไปไม่ไป..หล่อนบอกว่า

“ชั้นอยากไป…แกต้องไปกับชั้น” หล่อนออกเสียงเข้มบังคับ

นี่ฉันตั้งใจไปหัวหิน..แต่มาถึงแค่เพชรบุรี..แถมไม่ได้ไปเที่ยวไหน..ต้องไปที่ที่เพื่อนอยากไป…

แต่..ไปที่ไหนๆ แค่มีเพื่อนที่เข้าใจเรา และอยู่กับเรายามเรามีทุกข์ รู้สึกเศร้า.สถานที่ก็ไม่สำคัญเท่ากับการที่เรามีเพื่อน

เขาวังหรือพระนครคีรีเป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของจังหวัดเพชรบุรี…ไปกี่ทีกี่ทีก็มีแต่ลิง และลิง และลิง…วันที่ฉันไปแดดร่ม ลมพัด..สบายๆ  แต่ฉันไม่ใคร่ชอบลิง..บรรยากาศยังเหมือนเดิมเมื่อปีที่แล้ว…ฉันไม่มีภาพถ่าย..เพราะแบตเตอรีโดนลิงกินไปแว้วว..ฉันไม่ได้ชาร์ตแบตกล้องเลยอดมีรูปถ่ายกะลิง ไว้แข่งกับปังคุง ฉันเพิ่งรู้ว่า..เพื่อนฉันยังไม่เคยมาที่นี่..เพราะชวนใครมา..เขาก็ไม่มาด้วย..ฮ่าฮ่า..

เราเดินเล่นกัน คุยเล่น ปรับทุกข์…หาของกิน…กินแล้วคุย คุยแล้วกิน…จนพระอาทิตย์ดวงโตกำลังจะทำตัวให้หายไป..เราจึงกลับ

วันที่ฉันจะกลับมากรุงเทพฯ…เพื่อนฉันบอกฉันก่อนกลับว่า

“แกก็รู้นะแก..แกแก่แล้วนะแก..ทำไมต้องให้เพื่อนเตือนอยู่เรื่อย..ชั้นเป็นห่วงแกนะ” โห..เพื่อนฉันพูดได้กินใจมาก..ฉันงี้แทบงับหูหล่อนไม่ทัน..หาว่าฉันแก่ได้ไงยะ..

ฉันบอกขอบใจเพื่อนที่อยู่เป็นเพื่อนฉัน..ให้ฉันได้คุยด้วย..ฉันบอกหล่อนว่า

“ไว้เมื่อไหร่ฉันอกหัก..อีก ฉันค่อยโทรหาแกนะแต่ถ้าฉันมีความสุขดี แกคงไม่ได้คุยกับฉันหรอก”

เพื่อนฉันตอบกลับมาทันใด

“เป็นเพื่อนที่เลวมากนะแก” แล้วเราสองคนก็ส่งเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน เอิ๊กๆๆ

ฉันเพิ่งรู้ว่าเพื่อนแท้ยามยาก..นี่หาไม่ยากเลย..อยู่แค่นี้เอง..เพชรบุรี..

แล้วเจอกันนะแก…คาดว่าอาทิตย์หน้าฉันต้องเศร้าอีกแน่เลย…

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: