วันที่ 100

2008/05/01

วันพรุ่งนี้จะครบร้อยวันที่พ่อจากไป

แต่บางครั้งก็ยังรู้สึกว่าพ่อยังอยู่กับเรา เพียงแค่เราไม่ได้พูดคุยกันเหมือนแต่ก่อนเท่านั้นเอง

ทุกวันยังมีความรู้สึกที่คิดถึงพ่อ…อยากโทรหาพ่อ…ถามพ่อว่ากินข้าวหรือยัง…พ่ออ่านหนังสือ เขียนหนังสือได้กี่หน้าแล้ว …ถามพ่อว่าเมื่อคืนพ่อนอนหลับสบายดีไหม…และบอกว่า…ว่ารักพ่อนะ…ยามที่ฉันบอกว่ารักพ่อ…พ่อมักตอบกลับมาว่า “ขอบคุณครับ”

ฉันรู้ว่าพ่อตั้งความหวังกับลูกไว้เยอะมาก…พ่อวางแผนหลายอย่างไว้ในใจ..แต่ไม่พูด ไม่บอกใคร

วันนี้ฉันยังทำไม่ได้อย่างที่พ่อหวัง ..ฉันเสียใจที่ทำมันให้สำเร็จก่อนที่พ่อจะจากไปไม่ได้…ฉันอยากขอโทษพ่อ..ที่ฉันยังขยันและตั้งใจอดทนไม่พอ

ตั้งแต่พ่อจากไป ความท้อแท้ สิ้นหวัง เข้ามาเกาะกินฉันในทุกวัน…วันๆ ฉันไม่ทำอะไร..นอกจากคิดซ้ำๆ ถึงความไม่เอาไหนของตัวเอง

ฉันเริ่มหงุดหงิดตัวเอง…เริ่มรู้สึกแย่กับตัวเอง…ไม่อยากพบหน้าใคร  ฉันมองนาฬิกาที่หมุนวนอยู่อย่างนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า บอกกับตัวเองว่าในที่สุดก็ผ่านไปอีกวัน ผ่านไปอีกวัน…และพรุ่งนี้ก็จะผ่านไปอีกเช่นกัน

แม้ว่าจะมีเหตุการณ์ข่าวดีๆ เกิดขึ้น  ฉันก็ไม่รู้สึกยินดีกับสิ่งที่เกิดขึ้น…ฉันรู้สึกว่าฉันไม่สามารถมีความสุขเหมือนที่คนรอบข้างต่างมีความสุขกันได้ แม้เป็นเรื่องที่ฉันควรเข้าไปแสดงความยินดี ฉันเลือกที่จะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว ฉันปิดกั้นตัวเอง เสมือนฉันเป็นคนนอก..

ฉันไม่อยากเชื่อตัวเองกับสิ่งที่ตัวเองเป็น…ฉันไม่รู้ว่าความสุขในชีวิตฉันหายไปไหนและมันเริ่มหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่

รู้เพียงว่าอดีตเป็นสิ่งที่เรียกคืนไม่ได้

และความผิดพลาดย่อมแก้ไขได้

หากวางเฉยได้….ความสุขก็จะเกิดขึ้นในใจ….ฉันจำได้ว่าพ่อเคยสอนไว้อย่างนั้น…พ่อบอกว่า “ลูกต้องรู้จักวางเฉย…แล้วลูกจะไม่มีทุกข์ในใจ”

ฉันพยายามเรียกความสมดุลในตัวเองกลับมา

พยายามสร้างรอยยิ้มให้กับตัวเอง…สร้างสิ่งที่เป็นสุขให้กับหัวใจ

แล้วฉันก็คงกลับมาเป็นคนเดิมได้ในวันนึง…พ่อฉัน..ก็คงอยากให้ฉันสุขได้ในทุกวัน

Advertisements

4 Responses to “วันที่ 100”


  1. ขอเพียงเธอ..เข้มแข็ง..

  2. เอ็ม Says:

    ไม่อยากจะบอกเหมือนคนอื่นๆว่า ความสุขอยุ่ที่ใจ
    เพราะบางครั้งมันก็ไม่ง่ายขนาดนั้น ที่จะวางเฉย ที่จะทำใจให้สุข
    แต่ยังไงก็ขอเป็นกำลังใจให้อีกแรงนะครับ


  3. หลับสักตื่นพักฟื้นเอาเรี่ยวเอาเเรง ต่อสู้ชีวิตกันใหม่

    เดินต่อไปนะครับ มาแบ่งปันกำลังใจครับ

  4. Goofyfanclub Says:

    ต้องละวางความเป็นตัวตนไว้บ้าง อยู่กับปัจจุบัน ในขณะเดียวกันก็เอาอดีตที่เป็นความสุขมาเป็นเครื่องหล่อเลี้ยงใจ รักตัวเองให้เป็น และรักผู้ที่อยู่รอบข้างด้วยนะ คนดี


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: