100 วัน

2008/05/03

ตื่นแต่เช้ามืด…ฤดูนี้ฟ้าสว่างเร็ว

เดินไปตลาด…

ตักบาตร…อุทิศส่วนกุศลให้พ่อ

รู้สึกสบายใจขึ้น

นิดหน่อย….

ตอนค่ำๆ

พี่ข้าวโพด..พี่ชาย

โทรมาหา…

แค่พี่ชายพูดว่าคิดถึงพ่อ

และฉันก็บอกว่า คิดถึง เหมือนกัน

น้ำตาแทบจะล้นทะลักออกมา

จนฉันต้องเปลี่ยนเรื่องคุย…

หลังจากวางสาย

น้ำตาที่อั้นไว้…เลยไหลไม่หยุด

อยากกอดใครสักคน

แต่ข้างกายไม่มีใครเลย

4 Responses to “100 วัน”


  1. โอ..ท่านแตะ
    ท่านมีข้าพเจ้า!
    ท่านมีข้าพเจ้า!

    -นันยาง-


  2. โอบกอดตัวเองบ้างในวันที่ไม่มีใคร..

    ในวันที่ไม่มีใคร แต่เรารู้ว่าเรายังมีใคร..
    ในใจ.

  3. นายโต Says:

    5555555 เหมือนกันเลย กับความเหงาที่แสนทรมาณ แต่ยังไงก้อจะชนะมันหั้ยได้เลย

  4. Goofyfanclub Says:

    ไม่เห็นบอกกันบ้างเลย น้อยใจนะตัวเอง ถ้าไม่มีใครให้กอด หรือมีใครให้กอดแต่ก็กอดไม่อุ่นอยู่ดี ก็น่าจะลองกอดตัวเองดูบ้างเหมือนที่คุณฝันกลางวันแนะ น่าลอง น่าลอง


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: