วิชาบังคับ : ความตาย

2009/10/18

ได้อ่านหนังสือตำรา 101 ในบทที่ว่าด้วยวิชาบังคับ

อ่านแล้วทำให้คิดถึงพ่อของตัวเองที่จากไป…คิดถึงจนเป็นธรรมดา

และเห็นชอบด้วยกับความจริงที่ว่า “การเรียนรู้ถึงการจากลากันด้วยความตาย” เป็นวิชาบังคับสำหรับทุกชีวิตบนโลกนี้จริงๆ

ความตายเอาพ่อของผมไป(พ.ค. 2552)*

ความตายเอาพ่อของฉันไป อย่างไม่ทันตั้งใจและไม่สามารถทำใจได้ทัน (ม.ค.2551)

ผมเรียนรู้ว่า ความตายเกิดขึ้นเมื่อไรก็ได้จริงๆ*

ความตายของพ่อฉันเกิดขึ้นในเช้าของวันที่เป็นปกติ พ่อเดินไปออกกำลังกาย แล้วพ่อก็ประสบอุบัติเหตุ แม่ที่เช้าวันนั้นไม่เดินออกมาส่งพ่อหน้าบ้าน แม่ไม่ได้เอ่ยประโยคหนึ่งซึ่งเคยเอ่ยอยู่ทุกวันว่า “พ่อกลับมาเร็วๆนะ แม่รออยู่”  ในขณะที่แม่กำลังรอพ่ออยู่ พ่อไม่ได้กลับบ้านอีกเลย

เช้าวันธรรมดาที่ฉันตื่นขึ้นมาด้วยเสียงเรียกของโทรศัพท์ กดรับแล้วได้ยินเสียงปลายสายจากเสียงสั่นเครือของพี่ชายว่า “พ่อเสียแล้ว”

ผมเรียนรู้ว่า คนเราร้องไห้ได้มากมายแค่ไหน*

ฉันร้องไห้ ร้องไห้ และร้องไห้

แม่ร้องไห้ พี่ชายร้องไห้ พวกเราร้องไห้

ความตายมีค่าใช้จ่ายเท่าไหร่*

เพิ่งรู้ว่าการจัดงานศพ มีค่าใช้จ่ายเยอะแยะเต็มไปหมด โอ!

พ่อกับแม่รักและผูกพันกันมากเพียงใด*

แม่ร้องไห้ทุกครั้งที่เอ่ยถึงพ่อ

แม่นอนละเมอเรียกพ่ออยู่เป็นเดือน

การไปร่วมงานศพนั้นสำคัญอย่างไร

ในงานศพของพ่อ การที่มีญาติ เพื่อน คนรู้จัก มาร่วมงาน ทำให้ฉันอุ่นใจ และมีกำลังใจเป็นที่สุด แค่เห็นคำพูดว่า “เสียใจด้วยนะ” ก็ทำให้ฉันได้รับกำลังใจมหาศาล

ฉันถึงได้รู้ว่า การเสียคนในครอบครัวไป คนที่สุญเสียเค้าต้องการกำลังใจแค่ไหน แค่คำปลอบใจและคำให้กำลังใจก็มีค่ามหาศาลแล้ว

โลกเรายังมีคนดีๆ มากมาย*

มีคนหลายคนให้ทั้งกำลังใจ และหยิบยื่นน้ำใจ ช่วยเหลือ ช่วยงาน ช่วยจัดการสิ่งต่างๆ มากมาย มากมาย

ผมเรียนรู้ว่าทำไมเราควรเป็นคนดี*

พ่อฉัน..เป็นคนดีมากที่สุดในโลก พ่อทิ้งไว้แต่คำชื่นชม คำสรรเสริญ= เยินยอ คำคารวะ

จงรักและจงดีต่อกันไว้เถอะครับในวันที่เรายังอยู่ด้วยกัน*

ถึงแม้ว่าฉันจะกอดพ่อ บอกรักพ่ออยู่เสมอๆ แต่เมื่อพ่อจากฉันรู้สึกว่ายังไม่มากพอ ยังไม่ดีพอ มันจึงเป็นสิ่งที่คอยเตือนตัวเองว่าหากทำดีพูดดีและแสดงความรักต่อกันอยู่แล้วให้ทำ,พูดและแสดงออกให้ดีที่สุด มากที่สุด บ่อยที่สุด เท่าที่ความเป็นที่สุดจะเป็นได้

ความตายเป็นธรรมดา ไม่น่ากลัว*

พ่อฉันก็พูดอยู่เสมอๆ ว่าความตายเป็นสิ่งธรรมดาอย่างยิ่ง เกิดมาก็ต้องตาย : จริงด้วยนะพ่อ!เห็นด้วยไหม? (ไม่ต้องตอบมานะพ่อ! เดี๋ยวลูกต๊กใจ > < ‘ )

* คัดลอกและตัดตอนบางส่วนจาก วิชาบังคับ: Death in family  โดย ภูมิชาย บุญสินสุข หนังสือตำรา 101

อ่านไปก็ได้แต่พยักหน้าหงึกๆ เออว่ะ อืมมเห็นด้วยว่ะ ทุกคนต้องพบกับสิ่งที่เรียกว่า “ความตาย” ไม่ช้า ก็เร็ว

5 Responses to “วิชาบังคับ : ความตาย”

  1. jummdcu Says:

    เป็นอีกวิชาที่ชอบมาก
    ในหนังสือตำรา 101
    อาจเพราะมีประสบการณ์คล้ายๆคุณบิ๊กมาก่อน
    อ่านแล้วเลยอินเป็นพิเศษ

  2. bornloser13 Says:

    เดี๋ยวจะไปหามาอ่านค่ะ ..
    ชอบบล็อกพี่จังค่ะ อยากทำให้ได้เหมือนพี่สักนิดก็ยังดี ตอนนี้พึ่งหัดลองผิดลองถูก ยังจับทางไม่ได้ ไม่รู้จะไปทางไหนดี ไม่มีจุดยืนที่แน่นอน ..
    เบื่อตัวเองจังเลย…

  3. mangomoment Says:

    เป็นพวกสะกิดใจง่ายกับความตายค่ะ
    อย่างตอนดู Departures นั่นก็ใช่

  4. is am are Says:

    เราชอบวิชานี้จัง อยากลงเรียนแต่คงแก่เกินไป.

  5. pavinee Says:

    เป็นคำที่คิดอยู่ทุกวันเลยค่ะ ไม่ได้จะแช่งตัวเองหรือใคร 😛
    แต่พยายามเตือนตัวเองให้คิดว่าเป็นเรื่องธรรมดา
    เพราะอายุเริ่มเยอะ พ่อกับแม่ก็ต้องอายุเยอะด้วย
    กลัวอยู่ทุกวันว่าท่านจะเป็นอะไรหรือเปล่า

    พ่อ 70 กว่าแล้วแต่ยังแข็งแรง ยังขับรถไปทำงานทุกวัน
    อยากจะให้อยู่บ้าน แต่ก็เข้าใจว่าถ้าอยู่ก็คงเบื่อ
    ก็ได้แต่บอก ‘ขับรถดีๆ นะพ่อ’ ทุกเช้า
    แล้วก็รอเวลาพ่อกลับมาตอนเย็น…

    ตอนนี้ยังไม่แต่งงาน บางทีก็กลัวว่าเกิดเราตายไปก่อน
    ก็จะไม่ได้อยู่กับคนที่เรารักน่ะสิ T-T

    กลัวอยู่ทุกวันแหละ แต่ก็ต้องใช้ความจริงเข้าสู้
    ถ้าเตรียมใจไว้ก่อน บางทีอาจจะไม่เศร้า(มาก)…
    หรือเปล่า

    เขียนซะยาวเชียว หัวข้อโดนใจ

    ขอบคุณที่แวะมาที่บล๊อกนะคะ แล้วจะมาอ่านอีก 🙂


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: