กลิ่นลมหนาวที่จางหาย

กรุงเทพฯ อากาศเย็นลง

ต่อมา…

กรุงเทพฯ อากาศเริ่มอบอุ่นขึ้น

และแล้ว…

กรุงเทพฯ  อากาศร้อน

ในที่สุด…

กรุงเทพฯ  อากาศร้อนมาก

 

สองวันก่อนยังรู้สึกได้ว่ามีลมเย็นมากผ่านมากระทบผิวหน้า(อ่อนใส)ของฉัน อยู่ดีๆ

วันนี้ลมหนาวเริ่มจางหายไป…ซะแล้ว…ยังไม่ทันทำใจให้จากลา

ลมหนาวจ๋า เมื่อไหร่จะพัดมา ให้หอมเย็น? อีกเล่า

ลมหนาวตอบว่า “รอปีหน้าล่ะกัน..เธอ”

วิชาบังคับ : ความตาย

ได้อ่านหนังสือตำรา 101 ในบทที่ว่าด้วยวิชาบังคับ

อ่านแล้วทำให้คิดถึงพ่อของตัวเองที่จากไป…คิดถึงจนเป็นธรรมดา

และเห็นชอบด้วยกับความจริงที่ว่า “การเรียนรู้ถึงการจากลากันด้วยความตาย” เป็นวิชาบังคับสำหรับทุกชีวิตบนโลกนี้จริงๆ

ความตายเอาพ่อของผมไป(พ.ค. 2552)*

ความตายเอาพ่อของฉันไป อย่างไม่ทันตั้งใจและไม่สามารถทำใจได้ทัน (ม.ค.2551)

ผมเรียนรู้ว่า ความตายเกิดขึ้นเมื่อไรก็ได้จริงๆ*

ความตายของพ่อฉันเกิดขึ้นในเช้าของวันที่เป็นปกติ พ่อเดินไปออกกำลังกาย แล้วพ่อก็ประสบอุบัติเหตุ แม่ที่เช้าวันนั้นไม่เดินออกมาส่งพ่อหน้าบ้าน แม่ไม่ได้เอ่ยประโยคหนึ่งซึ่งเคยเอ่ยอยู่ทุกวันว่า “พ่อกลับมาเร็วๆนะ แม่รออยู่”  ในขณะที่แม่กำลังรอพ่ออยู่ พ่อไม่ได้กลับบ้านอีกเลย

เช้าวันธรรมดาที่ฉันตื่นขึ้นมาด้วยเสียงเรียกของโทรศัพท์ กดรับแล้วได้ยินเสียงปลายสายจากเสียงสั่นเครือของพี่ชายว่า “พ่อเสียแล้ว”

ผมเรียนรู้ว่า คนเราร้องไห้ได้มากมายแค่ไหน*

ฉันร้องไห้ ร้องไห้ และร้องไห้

แม่ร้องไห้ พี่ชายร้องไห้ พวกเราร้องไห้

ความตายมีค่าใช้จ่ายเท่าไหร่*

เพิ่งรู้ว่าการจัดงานศพ มีค่าใช้จ่ายเยอะแยะเต็มไปหมด โอ!

พ่อกับแม่รักและผูกพันกันมากเพียงใด*

แม่ร้องไห้ทุกครั้งที่เอ่ยถึงพ่อ

แม่นอนละเมอเรียกพ่ออยู่เป็นเดือน

การไปร่วมงานศพนั้นสำคัญอย่างไร

ในงานศพของพ่อ การที่มีญาติ เพื่อน คนรู้จัก มาร่วมงาน ทำให้ฉันอุ่นใจ และมีกำลังใจเป็นที่สุด แค่เห็นคำพูดว่า “เสียใจด้วยนะ” ก็ทำให้ฉันได้รับกำลังใจมหาศาล

ฉันถึงได้รู้ว่า การเสียคนในครอบครัวไป คนที่สุญเสียเค้าต้องการกำลังใจแค่ไหน แค่คำปลอบใจและคำให้กำลังใจก็มีค่ามหาศาลแล้ว

โลกเรายังมีคนดีๆ มากมาย*

มีคนหลายคนให้ทั้งกำลังใจ และหยิบยื่นน้ำใจ ช่วยเหลือ ช่วยงาน ช่วยจัดการสิ่งต่างๆ มากมาย มากมาย

ผมเรียนรู้ว่าทำไมเราควรเป็นคนดี*

พ่อฉัน..เป็นคนดีมากที่สุดในโลก พ่อทิ้งไว้แต่คำชื่นชม คำสรรเสริญ= เยินยอ คำคารวะ

จงรักและจงดีต่อกันไว้เถอะครับในวันที่เรายังอยู่ด้วยกัน*

ถึงแม้ว่าฉันจะกอดพ่อ บอกรักพ่ออยู่เสมอๆ แต่เมื่อพ่อจากฉันรู้สึกว่ายังไม่มากพอ ยังไม่ดีพอ มันจึงเป็นสิ่งที่คอยเตือนตัวเองว่าหากทำดีพูดดีและแสดงความรักต่อกันอยู่แล้วให้ทำ,พูดและแสดงออกให้ดีที่สุด มากที่สุด บ่อยที่สุด เท่าที่ความเป็นที่สุดจะเป็นได้

ความตายเป็นธรรมดา ไม่น่ากลัว*

พ่อฉันก็พูดอยู่เสมอๆ ว่าความตายเป็นสิ่งธรรมดาอย่างยิ่ง เกิดมาก็ต้องตาย : จริงด้วยนะพ่อ!เห็นด้วยไหม? (ไม่ต้องตอบมานะพ่อ! เดี๋ยวลูกต๊กใจ > < ‘ )

* คัดลอกและตัดตอนบางส่วนจาก วิชาบังคับ: Death in family  โดย ภูมิชาย บุญสินสุข หนังสือตำรา 101

อ่านไปก็ได้แต่พยักหน้าหงึกๆ เออว่ะ อืมมเห็นด้วยว่ะ ทุกคนต้องพบกับสิ่งที่เรียกว่า “ความตาย” ไม่ช้า ก็เร็ว

รถไฟฟ้า มาหานะเธอ

ออกจากโรงหนังด้วยใจยิ้มๆ หลังชมเรื่อง “รถไฟฟ้า…มาหานะเธอ”

คนที่ไปด้วย…นั่งหัวเราะคิกคักชอบใจทั้งเรื่อง…ถูกไจอะไรหนักหนาก็ไม่รู้สิ

นักแสดงนำ: เคน(ลุง)คนอะไรชื่อลุง? > <  – คริส(ลี่)

นักแสดงร่วม: แอ๊บ(มาได้ไง),ซันนี่(พระเอกอีกคน?),พีค(นางร้ายชัดๆ?),น้องแพท-อังศุมาลิน, แน็ก ชาลี  ฯลฯ

หนังเล่าเรื่องสาวทำงานออฟฟิศ ในกรุงเทพฯอย่างชัดเจน และอย่างง่ายๆ ดูธรรมดา แต่ไม่ธรรมดา เพียงแสดงให้เห็นถึงสิ่งสำคัญแต่ไม่สามัญในประจำวันของใครคนนึง 

สาระสำคัญเน้น ความหล่อของ คุณเคน เต็มๆ โคลสอัพแล้ว โคลสอัพอีก…เฮ้อ..ใจละลาย  ส่วนความสนุกฮาๆ และความน่ารัก ต้องยกให้ คุณคริส ธรรมชาติมาก

เริ่มต้นเรื่องด้วยความฮา สนุกๆ น่ารักๆ ถึงกลางเรื่องออกจะเรื่อยๆธรรมดา จนตอนเกือบท้ายๆเรื่องก็เต็มไปด้วยความโรแมนติก  > <

วันนี้ที่ไปดู (15 ตุลา) หนังเข้าวันแรก(ที่เอสพลานาด)คนอย่างเยอะมาก เต็มโรงชนิดติดขอบจอ  มีเพิ่มโรงอีกต่างหาก!

official website และ ติดตามต่อเรื่องย่อๆ

โต๊ะหนังสือ

ไอเดียเจ๋งดี น่ารักมาก ชอบจังเลย 

แค่เอาหนังสือเก่าๆ มามัดรวมกัน แล้วก็กลายเป็นโต๊ะ

เป็น DIY project ชื่อ Book strap side table